Yemekte israf, geleceğe vurulan darbedir.

Yapay zekâ çağında, teknolojik devrimin  zirvesinde  hala milyonlarca insan ve daha da acısı bir o kadar çocuk açlıkla mücadele ediyor. Ve bunun çözümünü bulan yok gibi..

Her dokuz kişiden biri açlıkla gün geçiriyor.

Gelecek nesiller  için büyük bir tehdit oluşturan, dünya nüfusunun artışı , iklim değişikliği ve ne kadar çalışırsanız çalışın,   insanları ne yapacağını bilmeyen bir toplum yaptı ve agresifleştirdi.

İklim krizi, sudaki ve karadaki yaşam eko-sistemlerinin giderek daha fazla zarar görmesi gibi nedenlerle bir gıda krizi yaşama riski ile de karşı karşıyayız.

Dünya da açlık krizi var iken gıda israfı da çok.

Bir yanda kıt kanat geçinmeye çalışan insanlar sadece kirası ödemek ve o gün tok uyuyabilmek için gece gündüz çalışanlar  var iken,  öbür tarafında korkunç  şekilde gıda israfı yapılıyor.  Dünya çapında üretilen gıdanın üçte biri israf oluyor. Oysa israf olan gıdanın yüzde 10’u kurtarılabilse gereksiz israftan bir şekilde kurtuluruz.

Dünya'yı bir tarafa bırakalım.

Türkiye, hatta Gebze'ye bakalım...

Şu sıralar Ramazan ayından dolayı toplu iftar davetleri arttı.  Belediyelerin çadır iftarlarına  otelerde ve  restoranlarda  verilen iftarları da eklerseniz, yığınla yemek israfı olduğunu göreceğiz. Buna bir de evlerimizdeki davetleri koyun. Tatil ve eğlence mekanlarındaki tüketimi saymıyorum bile.

Masalara konulan onlarca çeşit, sanki 'hepsini ye' dercesine önümüzdeki  servis tabağına bakarken, nereden nasıl başlayacağımızı bilemiyoruz.

Gözü doysun diye,  bir değil iki servis tabağını dolduranlar bile var.

Peki sonra?

İki bardak çay, bir tadımlık  ondan ,  bir tadımlık bundan, 'Elhamdullüllah doyduk'

Ya daha sonra!

Tabaklarımızı  dolduran bütün gıdalar öylece çöpe.  Ne yeşil çevre aklımıza geliyor, ne de gıda bilinci var. Hatta israfın daniskasını sergiliyoruz da, haberimiz yok. Oysa , üçüncü dünya ülkelerinde bir dilim ekmeği bulamayanlar, bir bardak suya hasret kalanlar, pazar sonlarında çöpten patlıcan  toplayanlar, kuru soğana hasret kalanlar aklımıza bile gelmiyor.  Sadece  gıdayı israf etmiyoruz, insanlığımızı, doğayı , geleceğimizi israf ediyoruz.

Ve o gelecek , bir gün eli boş gelecek de, farkında değiliz.!

O nedenle geleceğimizi  kurtarmanın en büyük yolu israfı önlemekten, çocuklarımızı bu yönde eğitmekten geçiyor.  Şayet bu bilince varırsak , işte o zaman hepimiz insanız.